Konstytucje >> Konstytucja UE, 16 grudnia 2004 r.
22. PROTOKÓŁW SPRAWIE PRAWA AZYLU DLA OBYWATELI PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
UZNAJĄC, że zgodnie z artykułem I-9 ustęp 1 Konstytucji, Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie
Praw Podstawowych,
UZNAJĄC, że zgodnie z artykułem I-9 ustęp 3 Konstytucji, prawa podstawowe, zagwarantowane w europejskiej
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowią część zasad ogólnych prawa Unii,
UZNAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do zapewnienia, by w ramach Unii prawo było
przestrzegane w wykładni i stosowaniu artykułu I-9 ustępy 1 i 3 Konstytucji,
UZNAJĄC, że zgodnie z artykułem I-58 Konstytucji każde państwo europejskie składając wniosek o przyjęcie do Unii,
musi przestrzegać wartości określonych w artykule I-2 Konstytucji,
MAJĄC NA UWADZE, że artykuł I-59 Konstytucji ustanawia mechanizm umożliwiający zawieszenie niektórych praw
w razie poważnego i trwałego naruszenia tych wartości przez jedno z Państw Członkowskich,
PRZYPOMINAJĄC, że każdemu obywatelowi Państwa Członkowskiego, jako obywatelowi Unii, przysługuje szczególny
status i ochrona, którą zapewniają Państwa Członkowskie, zgodnie z postanowieniami części I tytuł II i części III tytuł II
Konstytucji,
MAJĄC NA UWADZE, że Konstytucja ustanawia obszar bez granic wewnętrznych oraz przyznaje każdemu
obywatelowi Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium Państw Członkowskich,
PRAGNĄC zapobiec wykorzystywaniu instytucji azylu do innych celów niż zamierzone,
UZNAJĄC, że niniejszy Protokół szanuje cele i zadania Konwencji genewskiej z 28 lipca 1951 roku dotyczącej statusu
uchodźców,
PRZYJĘŁY następujące postanowienia, które są załączone do Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy:
Artykuł
Z uwagi na poziom ochrony podstawowych praw i wolności w Państwach Członkowskich Unii
Europejskiej, Państwa Członkowskie należy uważać za bezpieczne państwa pochodzenia w ich
wzajemnych stosunkach we wszystkich aspektach prawnych i praktycznych związanych z kwestiami
azylu. W związku z tym, wszelkie wnioski o przyznanie azylu składane przez obywateli Państw
Członkowskich mogą być rozpatrywane lub uznane jako możliwe do rozpatrzenia przez inne
Państwo Członkowskie jedynie w następujących przypadkach:
a) jeżeli Państwo Członkowskie, którego obywatelem jest wnioskodawca, powołując się na
postanowienia artykułu 15 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, podejmuje środki odstępujące na jego terytorium od zobowiązań tego państwa
wynikających z tej konwencji,
C 310/362 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004
b) jeżeli procedura przewidziana w artykule I-59 ustęp 1 lub 2 Konstytucji została wszczęta oraz do
momentu przyjęcia przez Radę lub, w stosownych przypadkach, przez Radę Europejską, decyzji
europejskiej w tej sprawie w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest
wnioskodawca,
c) jeżeli Rada przyjęła decyzję europejską zgodnie z artykułem I-59 ustęp 1 Konstytucji w
odniesieniu do Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest wnioskodawca, lub jeżeli Rada
Europejska przyjęła decyzję europejską zgodnie z artykułem I-59 ustęp 2 Konstytucji w
odniesieniu do Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest wnioskodawca,
d) jeżeli Państwo Członkowskie jednostronnie podejmuje taką decyzję w odniesieniu do wniosku
obywatela innego Państwa Członkowskiego; w takim przypadku należy bezzwłocznie
powiadomić o tym Radę; wniosek taki należy rozpatrywać w oparciu o domniemanie, że jest
on całkowicie nieuzasadniony, nie naruszając tym samym w żaden sposób kompetencji
decyzyjnych tego Państwa Członkowskiego.
16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/363