Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.
ROZDZIAŁ IV
PRZESTRZEŃ WOLNOŚCI, BEZPIECZEŃSTWA I SPRAWIEDLIWOŚCI
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
ARTYKUŁ III-257
1. Unia stanowi przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w poszanowaniu praw
podstawowych oraz różnych systemów i tradycji prawnych Państw Członkowskich.
2. Unia zapewnia brak kontroli osób na granicach wewnętrznych i rozwija wspólną politykę
w dziedzinie azylu, imigracji i kontroli granic zewnętrznych, opartą na solidarności między
Państwami Członkowskimi i sprawiedliwą wobec obywateli państw trzecich. Do celów niniejszego
rozdziału, bezpaństwowcy są traktowani jak obywatele państw trzecich.
3. Unia dokłada starań, aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa za pomocą środków
zapobiegających i zwalczających przestępczość, rasizm i ksenofobię oraz za pomocą środków
służących koordynacji i współpracy organów policyjnych i sądowych oraz innych właściwych
organów, a także wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych i, w miarę potrzeby,
poprzez zbliżanie przepisów karnych.
4. Unia ułatwia dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w szczególności poprzez zasadę
wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i decyzji pozasądowych w sprawach cywilnych.
ARTYKUŁ III-258
Rada Europejska określa strategiczne wytyczne planowania ustawodawczego i operacyjnego
w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
ARTYKUŁ III-259
Parlamenty narodowe zapewniają zgodność wniosków i inicjatyw ustawodawczych przedłożonych
na mocy sekcji 4 i 5 z zasadą pomocniczości, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi
w Protokole w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.
ARTYKUŁ III-260
Bez uszczerbku dla artykułów III-360 – III-362, Rada może przyjąć, na wniosek Komisji,
rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie ustanawiające warunki dokonywania przez
Państwa Członkowskie, we współpracy z Komisją, obiektywnej i bezstronnej oceny wprowadzania
w życie przez władze Państw Członkowskich polityk Unii, o których mowa w niniejszym rozdziale,
w szczególności w celu sprzyjania nieograniczonemu stosowaniu zasady wzajemnego uznawania.
Parlament Europejski oraz parlamenty narodowe są informowane o treści i wynikach tej oceny.
ARTYKUŁ III-261
W ramach Rady ustanawia się stały komitet w celu zapewnienia wewnątrz Unii wspierania
i wzmacniania współpracy operacyjnej w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego. Bez uszczerbku
dla artykułu III-344, ułatwia on koordynację działań właściwych władz Państw Członkowskich.
Przedstawiciele zainteresowanych organów i jednostek organizacyjnych Unii mogą uczestniczyć
w pracach komitetu. Parlament Europejski jak również parlamenty narodowe są informowane
o pracach komitetu.
ARTYKUŁ III-262
Niniejszy rozdział nie narusza wykonywania przez Państwa Członkowskie obowiązków
dotyczących utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.
ARTYKUŁ III-263
Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie w celu zapewnienia współpracy administracyjnej
między właściwymi służbami Państw Członkowskich w dziedzinach, o których mowa w niniejszym
rozdziale, jak również między tymi służbami a Komisją. Rada stanowi na wniosek Komisji,
z zastrzeżeniem artykułu III-264 i po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Artykuł III-264
Akty, o których mowa w sekcjach 4 i 5, jak również rozporządzenia europejskie, o których mowa
w artykule III-263, które zapewniają współpracę administracyjną w dziedzinach, o których mowa
w tych sekcjach są przyjmowane:
a) na wniosek Komisji, lub
b) z inicjatywy jednej czwartej Państw Członkowskich.
SEKCJA 2
POLITYKI DOTYCZĄCE KONTROLI GRANICZNEJ,
AZYLU I IMIGRACJI
ARTYKUŁ III-265
1. Unia rozwija politykę mającą na celu:
a) zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich przynależności
państwowej, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych,
b) zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych,
c) stopniowe wprowadzanie wspólnego systemu zintegrowanego zarządzania granicami
zewnętrznymi.
2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki
dotyczące:
a) wspólnej polityki w zakresie wydawania wiz i innych dokumentów uprawniających
do krótkiego pobytu,
b) kontroli, której podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne,
c) warunków swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, w krótkim okresie,
na terytorium Unii,
d) wszelkich środków niezbędnych dla stopniowego wprowadzania wspólnego systemu
zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi,
e) braku kontroli osób, niezależnie od ich przynależności państwowej, przy przekraczaniu granic
wewnętrznych.
3. Niniejszy artykuł nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w dziedzinie
geograficznego wytyczania ich granic, zgodnie z prawem międzynarodowym.
ARTYKUŁ III-266
1. Unia rozwija wspólną politykę w dziedzinie azylu, dodatkowej ochrony i tymczasowej
ochrony, mającą na celu przyznanie odpowiedniego statusu każdemu obywatelowi państwa
trzeciego wymagającemu międzynarodowej ochrony oraz mającą na celu zapewnienie
przestrzegania zasady non–refoulement. Polityka ta musi być zgodna z Konwencją Genewską
z dnia 28 lipca 1951 roku i Protokołem z dnia 31 stycznia 1967 roku dotyczącymi statusu
uchodźców, jak również z innymi odpowiednimi traktatami.
2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki
dotyczące wspólnego europejskiego systemu azylowego obejmujące:
a) jednolity status azylu dla obywateli państw trzecich, obowiązujący w całej Unii,
b) jednolity status dodatkowej ochrony dla obywateli państw trzecich, którzy nie uzyskawszy
azylu europejskiego, wymagają międzynarodowej ochrony,
c) wspólny system tymczasowej ochrony dla wysiedleńców, na wypadek masowego napływu,
d) wspólne procedury przyznawania i pozbawiania jednolitego statusu azylu lub ochrony
dodatkowej,
e) kryteria i mechanizmy ustalania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego
za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu lub dodatkowej ochrony,
f) normy dotyczące warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl lub o ochronę
dodatkową,
g) partnerstwo i współpracę z państwami trzecimi w celu zarządzania napływem osób
ubiegających się o azyl lub o ochronę dodatkową lub tymczasową.
3. W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich znajdzie się w nadzwyczajnej
sytuacji charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich, Rada może przyjąć, na
wniosek Komisji, rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie zawierające środki
tymczasowe na korzyść zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich. Rada stanowi
po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
ARTYKUŁ III-267
1. Unia rozwija wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zagwarantowanie, na każdym
etapie, skutecznego zarządzania napływem uchodźców, sprawiedliwego traktowania obywateli
państw trzecich przebywających legalnie w Państwach Członkowskich oraz zapobieganie
nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi i wzmocnione ich zwalczanie.
2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki
w następujących dziedzinach:
a) warunki wjazdu i pobytu jak również normy dotyczące procedur wydawania przez Państwa
Członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych, w tym dla celów łączenia
rodzin,
b) określenie praw obywateli państw trzecich legalnie przebywających w Państwie
Członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu
w innych Państwach Członkowskich,
c) nielegalna imigracja i nielegalny pobyt, w tym wydalenie i odsyłanie osób przebywających
nielegalnie;
d) zwalczanie handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi.
3. Unia może zawrzeć z państwami trzecimi umowy o ponownym przyjęciu do państw
pochodzenia lub państw z których oni przybywają, obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają
warunków wjazdu, obecności lub pobytu na terytorium jednego z Państw Członkowskich lub
przestali je spełniać.
4. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić środki zachęcające
i wspierające działania Państw Członkowskich, podejmowane w celu popierania integracji
obywateli państw trzecich przebywających legalnie na ich terytoriach, z wyłączeniem jakiejkolwiek
harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.
5. Niniejszy artykuł nie narusza prawa Państw Członkowskich do ustalania wielkości napływu
obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na ich terytorium w poszukiwaniu
pracy najemnej lub prowadzonej na własny rachunek.
ARTYKUŁ III-268
Polityki Unii, o których mowa w niniejszej sekcji oraz ich wprowadzanie w życie, podlegają
zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między Państwami
Członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej. Akty Unii przyjęte na podstawie
niniejszej sekcji zawierają, w miarę potrzeby, odpowiednie środki w celu zastosowania tej zasady.
SEKCJA 3
WSPÓŁPRACA SĄDOWA W SPRAWACH CYWILNYCH
ARTYKUŁ III-269
1. Unia rozwija współpracę sądową w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne,
w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych oraz decyzji pozasądowych.
Współpraca ta może obejmować przyjmowanie środków w celu zbliżenia przepisów ustawowych
i wykonawczych Państw Członkowskich.
2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe określają środki,
zwłaszcza jeśli jest to niezbędne do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, mające na
celu zapewnienie:
a) wzajemnego uznawania i wykonywania przez Państwa Członkowskie orzeczeń sądowych
oraz decyzji pozasądowych,
b) transgranicznego doręczania i zawiadamiania o aktach sądowych i pozasądowych,
c) zgodności norm mających zastosowanie w Państwach Członkowskich w dziedzinie kolizji
ustaw i sporów o właściwość,
d) współpracy w zakresie gromadzenia dowodów,
e) skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości,
f) usuwania przeszkód utrudniających należyty bieg procedur cywilnych, wspierając
w razie potrzeby zgodność norm dotyczących procedury cywilnej mających zastosowanie
w Państwach Członkowskich,
g) rozwoju alternatywnych metod rozstrzygania sporów,
h) wspierania szkolenia sędziów i innych pracowników wymiaru sprawiedliwości.
3. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 2, środki dotyczące prawa rodzinnego mające skutki
transgraniczne są ustanawiane na mocy ustawy europejskiej lub europejskiej ustawy ramowej Rady.
Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć decyzję europejską wskazującą te aspekty prawa
rodzinnego o skutkach transgranicznych, które mogą być przedmiotem aktów zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
SEKCJA 4
WSPÓŁPRACA SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH
ARTYKUŁ III-270
1. Współpraca w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania
orzeczeń i decyzji sądowych oraz obejmuje zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych
Państw Członkowskich w dziedzinach, o których mowa w ustępie 2 i w artykule III-271.
Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki mające na celu:
a) ustanowienie zasad i procedur zapewniających uznawanie w całej Unii wszystkich form
orzeczeń i decyzji sądowych,
b) zapobieganie i rozstrzyganie sporów o właściwość pomiędzy Państwami Członkowskimi,
c) wspieranie szkolenia sędziów i innych pracowników wymiaru sprawiedliwości,
d) ułatwianie współpracy pomiędzy sądowymi lub równoważnymi organami Państw
Członkowskich w odniesieniu do postępowania w sprawach karnych i wykonywania decyzji.
2. W zakresie niezbędnym dla ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń i decyzji sądowych
jak również współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych o wymiarze transgranicznym,
europejskie ustawy ramowe mogą ustanawiać minimalne normy. Normy takie uwzględniają różnice
między tradycjami i systemami prawnymi Państw Członkowskich.
Dotyczą one:
a) wzajemnego dopuszczania dowodów pomiędzy Państwami Członkowskimi,
b) praw jednostek w postępowaniu karnym,
c) praw ofiar przestępstw,
d) innych szczególnych aspektów postępowania karnego, określonych uprzednio przez Radę
w decyzji europejskiej. Przyjmując decyzję europejska, Rada stanowi jednomyślnie po
uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.
Przyjęcie minimalnych norm, o których mowa w niniejszym ustępie, nie stanowi przeszkody
dla Państw Członkowskich w utrzymaniu lub ustanowieniu wyższego poziomu ochrony osób.
3. W przypadku gdy członek Rady uzna, że projekt europejskiej ustawy ramowej, o której mowa
w ustępie 2, naruszałby podstawowe aspekty jego systemu sądownictwa karnego, może wystąpić
z wnioskiem, aby projekt ustawy ramowej został przekazany do rozpatrzenia Radzie Europejskiej.
W takim przypadku, procedura, o której mowa w artykule III-396, zostaje zawieszona.
Po przeprowadzeniu dyskusji, w terminie 4 miesięcy od takiego zawieszenia, Rada Europejska:
a) odsyła projekt do Rady, co oznacza zakończenie zawieszenia procedury, o której mowa
w artykule III-396, lub
b) występuje z wnioskiem, aby Komisja lub grupa Państw Członkowskich, od których pochodzi
projekt, przedstawiły jego nową wersję; w tym przypadku, akt przedstawiony początkowo
uważa się za nieprzyjęty.
4. Jeżeli do końca okresu, o którym mowa w ustępie 3, Rada Europejska nie podjęła żadnego
działania lub, jeżeli w terminie 12 miesięcy od przedłożenia nowego projektu na mocy ustępu
3 lit. b), europejska ustawa ramowa nie została przyjęta, a co najmniej jedna trzecia Państw
Członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu ustawy
ramowej, informują one o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.
W takim przypadku, uznaje się, że zezwolenie na wprowadzenie wzmocnionej współpracy, o której
mowa w artykułach I-44 ustęp 2 i III-419 ustęp 1, zostało udzielone i zastosowanie mają
postanowienia w sprawie wzmocnionej współpracy.
ARTYKUŁ III-271
1. Europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania
przestępstw oraz kar w dziedzinach szczególnie poważnej przestępczości o wymiarze
transgranicznym, wynikające z rodzaju lub skutków tych przestępstw lub ze szczególnej potrzeby
wspólnego ich zwalczania.
Powyższe dziedziny przestępczości obejmują: terroryzm, handel ludźmi, seksualne
wykorzystywanie kobiet i dzieci, nielegalny handel narkotykami, handel bronią, pranie pieniędzy,
korupcję, fałszowanie środków płatniczych, przestępczość komputerową i przestępczość
zorganizowaną.
W zależności od rozwoju przestępczości Rada może przyjąć decyzję europejską określającą inne
dziedziny przestępczości spełniające kryteria wymienione w niniejszym ustępie. Rada stanowi
jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.
2. W przypadku, gdy zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich
w sprawach karnych okaże się niezbędne w celu zapewnienia skutecznego wprowadzania w życie
polityki Unii w dziedzinie, która stała się przedmiotem środków harmonizujących, europejskie
ustawy ramowe mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania przestępstw
oraz kar w danej dziedzinie. Europejskie ustawy ramowe zostają przyjęte zgodnie
z tą samą procedurą co odnośne środki harmonizujące, bez uszczerbku dla artykułu III-264.
3. W przypadku, gdy członek Rady uzna, że projekt europejskiej ustawy ramowej, o której
mowa w ustępie 1 lub 2, naruszałby podstawowe aspekty jego systemu sądownictwa karnego, może
wystąpić z wnioskiem, aby projekt ustawy ramowej został przekazany do rozpatrzenia Radzie
Europejskiej. W takim przypadku, jeżeli zastosowanie ma procedura, o której mowa w artykule
III-396, zostaje ona zawieszona. Po przeprowadzeniu dyskusji i w terminie 4 miesięcy od takiego
zawieszenia, Rada Europejska:
a) odsyła projekt do Rady, co oznacza zakończenie zawieszenia procedury, o której mowa
w artykule III-396 w stosownych przypadkach, lub
b) występuje z wnioskiem, by Komisja lub grupa Państw Członkowskich, od których pochodzi
projekt, przedstawiły jego nową wersję; w tym przypadku, akt przedstawiony początkowo uważa
się za nieprzyjęty.
4. Jeżeli do końca okresu, o którym mowa w ustępie 3, Rada Europejska nie podjęła żadnego
działania lub, jeżeli w terminie 12 miesięcy od przedłożenia nowego projektu na mocy ustępu
3 lit. b), europejska ustawa ramowa nie została przyjęta, a co najmniej jedna trzecia Państw
Członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu ustawy
ramowej, informują one o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.
W takim przypadku uznaje się, że zezwolenie na wprowadzenie wzmocnionej współpracy, o której
mowa w artykułach I-44 ustęp 2 i III-419 ustęp 1, zostało udzielone i zastosowanie mają
postanowienia w sprawie wzmocnionej współpracy.
ARTYKUŁ III-272
Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić środki w celu promowania
i popierania działania Państw Członkowskich w dziedzinie zapobiegania przestępczości,
z wyłączeniem harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.
ARTYKUŁ III-273
1. Zadaniem Eurojust jest wspieranie oraz wzmacnianie koordynacji i współpracy między
krajowymi organami śledczymi i ścigania w odniesieniu do poważnej przestępczości, która dotyczy
dwóch lub więcej Państw Członkowskich lub która wymaga wspólnego ścigania, w oparciu
o operacje przeprowadzane i informacje dostarczane przez organy Państw Członkowskich
i Europol.
W związku z tym ustawy europejskie określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań
i zadań Eurojust. Zadania te mogą obejmować:
a) wszczynanie śledztwa karnego oraz występowanie z wnioskiem o wszczęcie ścigania
prowadzonego przez właściwe organy krajowe, w szczególności dotyczącego przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii,
b) koordynację śledztw i ścigania, o których mowa w lit. a),
c) wzmacnianie współpracy sądowej, w tym poprzez rozstrzyganie sporów o właściwość
i ścisłą współpracę z Europejską Siecią Sądową.
Ustawy europejskie określają także warunki uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i parlamentów
narodowych w ocenie działalności Eurojust.
2. W ramach ścigania, o którym mowa w ustępie 1 i bez uszczerbku dla artykułu III-274,
czynności urzędowe w postępowaniu sądowym są dokonywane przez właściwych urzędników
krajowych.
ARTYKUŁ III-274
1. W celu zwalczania przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii, ustawa europejska
Rady może ustanowić Prokuraturę Europejską w oparciu o Eurojust. Rada stanowi jednomyślnie
po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.
2. Prokuratura Europejska jest właściwa do spraw dochodzenia, ścigania i stawiania przed
sądem, w razie potrzeby w powiązaniu z Europolem, sprawców i współsprawców przestępstw
przeciwko interesom finansowym Unii, określonym w ustawie europejskiej przewidzianej
w ustępie 1. Prokuratura Europejska jest właściwa do wnoszenia przed właściwymi sądami Państw
Członkowskich publicznego oskarżenia w odniesieniu do tych przestępstw.
3. Ustawa europejska, o której mowa w ustępie 1, określa statut Prokuratury Europejskiej,
warunki wypełniania jej funkcji, zasady proceduralne mające zastosowanie do jej działań,
jak również warunki dopuszczalności dowodów oraz zasady sądowej kontroli czynności
procesowych podjętych przez nią przy wypełnianiu jej funkcji.
4. Rada Europejska może, jednocześnie lub później, przyjąć decyzję europejską zmieniającą
ustęp 1 w celu rozszerzenia uprawnień Prokuratury Europejskiej, aby obejmowały poważne
przestępstwa o wymiarze transgranicznym oraz odpowiednio zmieniającą ustęp 2 w odniesieniu
do sprawców i współsprawców poważnych przestępstw, dotykających więcej niż jedno Państwo
Członkowskie. Rada Europejska stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu
Europejskiego i po konsultacji z Komisją.
SEKCJA 5
WSPÓŁPRACA POLICYJNA
Artykuł III-275
1. Unia rozwija współpracę policyjną obejmującą wszystkie właściwe organy Państw
Członkowskich, w tym służby policji, służby celne oraz inne organy ścigania wyspecjalizowane
w zapobieganiu, wykrywaniu i ściganiu przestępstw.
2. Do celów ustępu 1, ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić
środki dotyczące:
a) gromadzenia, przechowywania, przetwarzania, analizowania i wymiany istotnych informacji,
b) wspierania szkolenia pracowników i współpracy w zakresie wymiany pracowników
oraz wyposażenia i badań w dziedzinie kryminalistyki,
c) wspólnych technik śledczych dotyczących wykrywania poważnych form przestępczości
zorganizowanej.
3. Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa Rady może ustanowić środki dotyczące
współpracy operacyjnej między organami, o których mowa w niniejszym artykule. Rada stanowi
jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
ARTYKUŁ III-276
1. Zadaniem Europolu jest wspieranie i wzmacnianie działań organów policyjnych i innych
organów ścigania Państw Członkowskich, jak również ich wzajemnej współpracy w zapobieganiu
i zwalczaniu poważnej przestępczości dotykającej dwa lub więcej Państw Członkowskich,
terroryzmu oraz form przestępczości naruszających wspólne interesy objęte polityką Unii.
2. Ustawy europejskie określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań i zadań Europolu.
Zadania te mogą obejmować:
a) gromadzenie, przechowywanie, przetwarzanie, analizę i wymianę informacji,
przekazywanych zwłaszcza przez organy Państw Członkowskich, państw trzecich
lub instytucji spoza Unii,
b) koordynowanie, organizowanie i prowadzenie działań dochodzeniowych i operacyjnych
realizowanych wspólnie z właściwymi organami Państw Członkowskich lub w ramach
wspólnych zespołów dochodzeniowych, w miarę potrzeb w powiązaniu z Eurojust.
Ustawy europejskie określają również procedury kontroli działań Europolu przez Parlament
Europejski, w której uczestniczą parlamenty narodowe .
3. Działania operacyjne Europolu są prowadzone w powiązaniu i w porozumieniu z organami
Państwa lub Państw Członkowskich, których terytorium obejmują. Użycie środków przymusu
należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów krajowych.
ARTYKUŁ III-277
Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa Rady określa warunki i granice, w jakich
właściwe organy Państw Członkowskich, o których mowa w artykułach III-270 i III-275, mogą
podejmować działania na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w powiązaniu i za zgodą
organów tego Państwa. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.